Miasto ponownie chce sprzedać kamienicę Fischera. Wcześniej wydało miliony na jej remont

Miasto Łódź przygotowuje przetarg na sprzedaż zabytkowej kamienicy Fischera przy zbiegu ulic Piotrkowskiej i Narutowicza. Cena wywoławcza, dokumentacja oraz termin składania ofert mają zostać opublikowane w najbliższym czasie. Historia nieruchomości sięga początków przemysłowej Łodzi, ale jej najnowsze dzieje budzą kontrowersje — samorząd wydał miliony złotych na remont, a później kilkakrotnie próbował znaleźć nabywcę.

Informację o przygotowywanym postępowaniu opublikowały „Łódzkie Inwestycje”. W zapowiedzi podkreślono zabytkowy charakter budynku, jego położenie w ścisłym centrum oraz możliwości przystosowania nieruchomości do nowych funkcji.

Sprzedającym jest Gmina Łódź, do której należy nieruchomość przy ul. Piotrkowskiej 54. Na razie miasto nie podało ceny wywoławczej ani terminu przetargu. Szczegółowe warunki mają zostać przedstawione w osobnym ogłoszeniu.

fot.: wikimedia.org

Od domu czeskiego tkacza

Historia posesji przy dzisiejszej ul. Piotrkowskiej 54 rozpoczęła się w latach 30. XIX wieku, gdy Łódź dopiero przekształcała się z niewielkiego miasta w ośrodek włókienniczy. Działkę objął Prokop Luniak, tkacz przybyły z Czech, który zobowiązał się do prowadzenia produkcji bawełnianej i wybudowania domu.

Przy ulicy stanął parterowy, drewniany budynek mieszkalny. W kolejnych latach posesja zmieniała właścicieli i była stopniowo zabudowywana. Należała między innymi do Ignacego Lissnera, Krystiana Kunkela oraz Franciszka Pietschmanna. W połowie XIX wieku znajdowały się tu już budynki mieszkalne i oficyna fabryczna.

Pietschmann należał do większych producentów tkanin wełnianych w ówczesnej Łodzi. Jego zakład dysponował kilkunastoma warsztatami i produkował między innymi flanelę oraz chustki. Historia posesji od początku była więc związana zarówno z mieszkalnictwem, jak i rozwijającym się przemysłem.

fot.: Bronisław Wilkoszewski - Muzeum Miasta Łodzi

Kamienica rodziny Fischerów

Na początku lat 60. XIX wieku nieruchomość przejął Franciszek Fischer, tkacz pochodzący z czeskiego Rumburka. Rodzina Fischerów pozostała związana z tym adresem przez następne dziesięciolecia i należała do grona przedsiębiorców budujących gospodarczy charakter ówczesnej Łodzi.

W 1876 roku przy zbiegu ulic Piotrkowskiej i Dzielnej, czyli dzisiejszej Narutowicza, stanęła dwupiętrowa kamienica narożna. Budynek otrzymał reprezentacyjną, eklektyczną formę, dekoracyjne elewacje oraz charakterystycznie zaokrąglony narożnik łączący dwie pierzeje.

Kamienica zachowała historyczną bryłę oraz znaczną część detalu architektonicznego. Jej elewacje zdobią gzymsy, obramienia okienne, boniowanie oraz dekoracyjne płyciny. Budynek jest przykładem przemiany Piotrkowskiej z ulicy drewnianych domów rzemieślników w reprezentacyjną arterię wielkiego miasta przemysłowego.

fot.: Zakład Wodociągów i Kanalizacji Stefan Brajter — Piotrkowska roku 1935. Zaprojektował ją Edward Kreutzburg. W kamienicy Fischera, obok mieszkań prywatnych, przez lata mieściły się również eleganckie sklepy, na czele z delikatesami Maurycego Sprzączkowskiego, gdzie kupić można było artykuły kolonialne, wyborną herbatę rosyjskiej firmy „Piotr Orłow”

Sklepy, składy i miejskie życie

Położenie przy jednym z najważniejszych skrzyżowań centrum sprzyjało handlowi. Parter kamienicy zajmowały sklepy, składy fabryczne i lokale usługowe. Działały tu między innymi delikatesy, punkty sprzedaży tkanin, odzieży i artykułów kolonialnych.

Adres przy Piotrkowskiej 54 był częścią intensywnie rozwijającego się handlowego centrum miasta. Ulica Piotrkowska skupiała sklepy, kantory fabryczne, restauracje i zakłady usługowe, natomiast dawna Dzielna prowadziła w kierunku wschodnich dzielnic Łodzi.

Archiwalne fotografie pokazują ruchliwe skrzyżowanie z tramwajami, samochodami, witrynami sklepowymi i tłumem pieszych. To właśnie handlowy charakter parteru i mieszkalna funkcja wyższych kondygnacji tworzyły typowy model łódzkiej kamienicy czynszowej.

fot.: Inwestycje Łódzkie

Miliony wydane na remont

Kontrowersje wokół nieruchomości dotyczą przede wszystkim remontu i późniejszych prób sprzedaży. Kamienicę objęto miejskim programem „Mia100 Kamienic”. Wykonano prace konstrukcyjne, odnowiono elewację, częściowo wymieniono instalacje i stolarkę oraz podłączono budynek do miejskiej sieci ciepłowniczej.

Do 2017 roku miasto wydało na przeprowadzone prace około 5 mln zł. Dokończenie modernizacji całego zespołu budynków miało wymagać kolejnych kilkunastu milionów. Magistrat zdecydował wówczas, że dalsze prace przeprowadzi przyszły inwestor.

Decyzja o sprzedaży wywołała krytykę części radnych. Wskazywali oni, że samorząd najpierw przeznaczył publiczne pieniądze na remont atrakcyjnie położonej nieruchomości, a następnie postanowił się jej pozbyć. Pojawiały się także argumenty, że budynek mógłby pozostać własnością miasta i przynosić dochody z wynajmu.

fot.: Inwestycje Łódzkie

Kolejne próby znalezienia inwestora

Poprzednie przetargi nie przyniosły rozstrzygnięcia. Miasto obniżało cenę, jednak potencjalni inwestorzy musieli uwzględnić koszt dalszych prac oraz wymagania wynikające z ochrony konserwatorskiej.

W 2018 roku cena szerszego zespołu nieruchomości została obniżona do około 4,8 mln zł. Także wtedy nie udało się zakończyć sprzedaży.

W 2022 roku pojawiła się koncepcja przekazania zabudowań Łódzkiej Spółce Infrastrukturalnej. Spółka miała dokończyć rewitalizację i przygotować w budynku powierzchnie biurowe oraz usługowe. Miasto potwierdzało wówczas, że remont kamienicy rozpoczęty w ramach programu „Mia100 Kamienic” nadal wymaga zakończenia.

Obecna zapowiedź oznacza powrót do planu sprzedaży nieruchomości prywatnemu inwestorowi.

fot.: Inwestycje Łódzkie

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych narożników Łodzi

Kamienica znajduje się w ścisłym centrum miasta, niedaleko placu Wolności, Nowego Centrum Łodzi i dworca Łódź Fabryczna. Jej wartość tworzą wspólnie lokalizacja, zabytkowa architektura oraz historia sięgająca początków przemysłowej Łodzi.

Budynek może zostać wykorzystany do funkcji mieszkaniowych, usługowych, biurowych lub hotelowych. Zakres inwestycji będzie musiał uwzględniać ochronę konserwatorską i zachowanie historycznego charakteru obiektu.

Nowe ogłoszenie przetargowe powinno wskazać cenę wywoławczą, stan techniczny budynku, zakres sprzedawanej nieruchomości oraz obowiązki remontowe przyszłego właściciela.